τις 22.00, όταν θα είχε σκοτεινιάσει για καλά ο ουρανός. Δυστυχώς, όμως, το φαινόμενο δεν ήταν τόσο εντυπωσιακό όσο αναμενόταν...
Λίγα λόγια για τους Περσείδες...
Η βροχή των Περσειδών διαττόντων αστέρων έχει το μέγιστό της το βράδυ της 12ης Αυγούστου προς τα ξημερώματα της 13ης καθώς η Γη που κινείται με 108.000 χιλιόμετρα την ώρα, πέφτει πάνω στο σύννεφο των σωματιδίων που έχει αφήσει η τροχιά του κομήτη ΣΟΥΙΦΤ-ΤΑΤΛ, όπως αυτός ονομάστηκε από τους αστρονόμους που τον ανακάλυψαν το 1862. 80 περίπου λευκοκίτρινα πεφταστέρια θα φαίνονται ανά λεπτό να έρχονται από ένα σημείο στον αστερισμό του Περσέα, (γι’ αυτό ονομάζονται Περσείδες) καθώς σωματίδια μεγέθους χιλιοστού του μέτρου θα καίγονται εισβάλλοντας στην ατμόσφαιρά μας με ταχύτητα 50 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο.
Η δημιουργία μιας βροχής διαττόντων, όπως είναι οι «Περσείδες», οφείλεται στα μικρά σωματίδια σκόνης των κομητών που είναι μαζεμένα σε σμήνη και τέμνουν πολλές φορές την τροχιά της Γης. Όταν η Γη συναντάει μια τέτοια ομάδα σωματιδίων τα έλκει και τότε αυτά εισέρχονται στην ατμόσφαιρά μας με ρυθμό μερικών δεκάδων την ώρα. Τα σωματίδια αυτά, τα περισσότερα των οποίων έχουν βάρος μικρότερο του ενός γραμμαρίου, χτυπάνε τα ανώτερα στρώματα της ατμόσφαιράς μας σε ύψος περίπου 100 χλμ. και αναφλέγονται. H ανάφλεξη αυτή ιονίζει τα γύρω στρώματα της ατμόσφαιρας, σχηματίζοντας έτσι μια φωτεινή τροχιά 2 έως 3 μέτρων που κινείται με ταχύτητα 30 έως 60 χιλιομέτρων το δευτερόλεπτο. Αυτή τη φωτεινή τροχιά λοιπόν, βλέπουμε από τη Γη και ονομάζουμε διάττοντα, μετεωροειδή ή «πεφταστέρι».
Ο καλύτερος τρόπος για να παρατηρήσει κανείς τη βροχή των Περσείδων είναι να ξαπλώσει οριζόντια, με τα πόδια προς τα βόρεια, μακριά από τα φώτα και τα κτίρια της πόλης, σε σκοτεινό ουρανό, κοιτάζοντας κατακόρυφα προς τον ουρανό, χωρίς κιάλια η τηλεσκόπιο.
Ο χώρος όπου έγινε η αστροβραδιά, ήταν το πλάτωμα στο οποίο γίνονται τελευταία οι παρατηρήσεις της Εταιρείας.